یادداشت (۱۲)

دارم به این فکر میکنم من به عنوان یه دختر بیست ساله واقعا آدم خیلی عجیبی خواهم بود .. ۴ سال بعد حتی تضمین نمیکنم که سالم مونده باشم یا نه... جوری که احتمالا راهمو از آدما جدا کنم و برم خودمو یه جا حبس کنم .. تا آخرش تنها بمونم ، و این اولیه باریه که ادعا میکنم درک نمیشم .. نکنه این حسو بقیه بیمارای روانی هم دارن؟ اگه آره که بریم زودتر هم کلام شیم...تنهایی روانی بودن هم سخته